Beneden hoorden de bedienden een vreselijke schreeuw. Het kwam ergens van hoog in het huis. Ze keken elkaar angstig aan. 'Wat was dat?' vroeg de kok. 'Het klonk alsof er iemand stierf,' zei de butler. Ze wachtten, maar er kwam geen ander geluid. Het huis was volkomen stil. 'Moeten we naar de meester gaan kijken?' vroeg een dienstmeisje. 'Hij zei dat we hem boven nooit mochten storen.' Maar die schreeuw was te vreselijk om te negeren. De butler beklom de trap naar de afgesloten kamer. Hij klopte op de deur. 'Meneer? Meneer Gray? Is alles in orde?' Er kwam geen antwoord. Hij klopte opnieuw, dit keer harder. Nog steeds geen antwoord. Hij probeerde de deur open te doen, maar die was op slot. De andere bedienden waren hem de trap op gevolgd. 'We moeten deze deur intrappen,' zei de butler. Twee van de mannen wierpen zich met hun volle gewicht ertegen. Het oude slot gaf mee en de deur vloog open. Ze stormden de kamer binnen. Aan de muur hing een prachtig portret. Het toonde hun meester in al zijn jeugdige glorie. Gouden haar, heldere ogen, een onschuldige glimlach. Het schilderij zag er even fris uit als de dag waarop het was gemaakt. Maar op de grond lag iets verschrikkelijks. Een dode man in avondkleding. Hij was verschrompeld en gerimpeld. Zijn gezicht was afzichtelijk door ouderdom en verval. Een mes stak in zijn hart. De bedienden herkenden hem eerst niet. 'Wie is deze oude man?' vroeg de kok. 'Waar is meneer Gray?' De butler knielde naast het lichaam. Hij keek naar de ringen aan de vingers van de dode man. Hij herkende ze onmiddellijk. Ze behoorden toe aan Dorian Gray. 'Mijn God,' fluisterde hij. 'Dit is de meester.' De anderen hapten naar adem van ontzetting. 'Dat kan meneer Gray niet zijn!' 'Meneer Gray is jong en mooi!' Maar de ringen logen niet. Op de een of andere manier, onmogelijk genoeg, was dit Dorian Gray. De politie werd gebeld. Ze konden niet verklaren wat ze vonden. Een man die veertig had moeten zijn, zag eruit als tachtig. Hij had zichzelf door het hart gestoken. Het prachtige portret waakte over het tafereel. Het was jong en perfect en onschuldig. Precies zoals Dorian Gray er zoveel jaren had uitgezien. Niemand begreep ooit wat er was gebeurd. Hoe was Dorian zo verschrikkelijk verouderd in een enkele nacht? Wat was het verband met het portret? Deze vragen zouden nooit worden beantwoord. De enige getuigen van de waarheid waren dood. Basil, die het portret had geschilderd. En Dorian, die zijn ziel had verkocht voor jeugd. Lord Henry hoorde het nieuws de volgende ochtend. Hij zat lange tijd in stilte. 'Hoe vreemd,' zei hij uiteindelijk. 'Wat heel, heel vreemd.' Hij sprak nooit meer over Dorian Gray. Maar soms, laat in de nacht, vroeg hij zich af. Wat was er echt gebeurd in die afgesloten kamer? Welke duistere magie had Dorian ontdekt? En was het uiteindelijk allemaal de moeite waard geweest? Het portret bleef mooi. Maar schoonheid, zoals Dorian had geleerd, heeft een verschrikkelijke prijs.
B1Chapter 17 / 20507 words70 sentences
Hoofdstuk 17: De ontdekking
Chapter 17 · Het portret van Dorian Gray · B1 Dutch. Tip: Click on any word while reading to see its translation. Take your time with each chapter and review the vocabulary before moving on.
Chapter Summary
De bedienden horen een vreselijke schreeuw en breken de afgesloten kamer open. Onder een prachtig, jong portret ligt een verschrompelde oude man met een mes in zijn hart. Alleen zijn ringen laten zien dat het Dorian Gray is.
1 / 70
🇳🇱→🇬🇧Click any sentence for translation
Comprehension Questions
4 questions
1
Wat hoorden de bedienden waardoor ze gingen kijken?
2
Hoe herkenden de bedienden dat de dode man Dorian Gray was?
3
Hoe zag het portret eruit toen de bedienden het vonden?
4