Rozdział 2: Wpływ Lorda Henry'ego

Dorian zajął swoją pozycję przy oknie, jak prosił Basil. Popołudniowe słońce sprawiało, że jego złote włosy lśniły jak korona. Lord Henry obserwował go z fascynacją. Basil pracował w milczeniu nad portretem, dodając drobne szczegóły. 'Jak długo muszę tu stać?' zapytał Dorian z uśmiechem. 'Jeszcze tylko chwilę,' powiedział Basil, nie podnosząc wzroku. Lord Henry wstał z kanapy. 'Myślę, że pójdę do ogrodu, podczas gdy wy będziecie pracować.' 'Jest tu o wiele za gorąco.' Basil znów wyglądał na zniepokojonego. 'Może Dorian chciałby pójść ze mną,' powiedział Lord Henry. Oczy Doriana rozjaśniły się na tę propozycję. 'Och proszę, Basil. Czy mogę zrobić przerwę?' Basil westchnął i odłożył pędzel. 'Dobrze. Ale nie zostawajcie za długo.' Dorian i Lord Henry wyszli razem do ogrodu. Ogród był pełen pięknych kwiatów w każdym kolorze. Pszczoły leniwie przelatywały z róży na różę. Usiedli na długiej kamiennej ławce pod starym drzewem. Lord Henry zapalił kolejnego papierosa i spojrzał na Doriana. 'Ma pan cudownie piękną twarz, panie Gray.' Dorian zarumienił się na ten komplement. 'Niech pan tak nie marszczy czoła. To prawda.' 'A uroda jest największym darem na świecie.' 'Z pewnością są ważniejsze rzeczy,' powiedział Dorian. 'Nie, nie ma,' powiedział Lord Henry poważnie. 'Uroda jest wyższa niż geniusz. Nie potrzebuje wyjaśnienia.' 'To jeden z wielkich faktów świata, jak światło słoneczne.' Dorian słuchał uważnie tych dziwnych nowych idei. 'Ale uroda nie trwa wiecznie,' powiedział Lord Henry. 'To jest jej tragedia.' 'Jest pan teraz młody, panie Gray.' 'Ale pewnego dnia będzie pan stary, brzydki i pomarszczony.' 'Na pańską twarz strach będzie patrzeć.' Cień strachu przemknął po twarzy Doriana. 'Będzie pan strasznie cierpieć, gdy straci pan swoją urodę.' 'Czas jest o pana zazdrosny. Zniszczy pańskie róże.' 'Ma pan tylko kilka lat, by żyć w pełni.' 'Gdy pańska młodość odejdzie, pańska uroda odejdzie wraz z nią.' Dorian Gray nagle poczuł zimno mimo ciepłego słońca. Nigdy wcześniej nie myślał o tych rzeczach. 'Dlaczego mówi mi pan te straszne rzeczy?' zapytał. 'Ponieważ chcę, żeby pan zrozumiał prawdę.' 'Musi pan żyć, dopóki pan może, panie Gray.' 'Niech pan doświadczy wszystkiego. Niech pan poczuje wszystko. Niech pan niczego nie przegapi.' 'Nowe uczucie jest warte więcej niż nowy pomysł.' 'Niech pan nie traci swoich złotych dni na słuchanie nudnych ludzi.' 'Niech pan nie próbuje pomagać beznadziejnym ani oddawać swojego życia głupcom.' 'Niech pan żyje! Niech pan żyje tym cudownym życiem, które jest w panu!' 'Niech nic nie będzie dla pana stracone.' 'Niech pan zawsze szuka nowych doznań.' 'Niech pan się niczego nie boi.' Serce Doriana biło szybciej, gdy słuchał. Czuł się, jakby budził się z długiego snu. Wszystko nagle wydawało się inne, bardziej żywe. Kolory kwiatów były jaśniejsze niż przedtem. Zapach róż był słodszy. 'Dorian! Gdzie jesteś?' zawołał Basil z pracowni. 'Musisz wrócić. Światło jest teraz idealne.' Lord Henry uśmiechnął się i wstał. 'Pański artysta pana woła. Lepiej niech pan idzie.' 'Czy pójdzie pan ze mną?' zapytał Dorian. 'Chciałbym jeszcze posłuchać, jak pan mówi.' 'Z przyjemnością,' powiedział Lord Henry. Wrócili razem do pracowni. Basil wyglądał na nieszczęśliwego, widząc, jak razem wracają. Widział, że coś się zmieniło w oczach Doriana. Była tam nowa świadomość, nowy głód. Wpływ Lorda Henry'ego już rozpoczął swoje dzieło. A Basil wiedział, że nie może nic zrobić, by to powstrzymać.

Chapter Summary

Comprehension Questions

Co według Lorda Henry'ego jest największym darem na świecie?

Jakie ostrzeżenie Lord Henry daje Dorianowi o jego urodzie?

Jaką radę daje Lord Henry Dorianowi o tym, jak żyć?

Jaką zmianę w Dorianie zauważa Basil pod koniec rozdziału?

Vocabulary

Continue Learning